طبق روايات، كسي را كه خدا او را دوست بدارد:
1- به او ترقي و توفيق در عبادات را نصيبش مي كند.
2- قانع بودن را يكي از خصائص او مي گرداند.
3- او را فقيه در دين قرار مي دهد. 4
- به يقين او را تقويت مي كند.
5- لباس عفت بر اندام او مي پوشاند. 6
- او را حليم با وقار قرار مي دهد.
7- صدق و راستگويي بر او عطا مي كند.
8- قلب سليم و خلق و خوي خوب به او مي دهد.
اما از اينها كه بگذريم به يك عنايت الهي فوقِ اين عنايات مي رسيم.در حديثي مي فرمايد:
" با عبادات و نوافل بنده محبوب من مي شود تا اينكه من او را دوست مي دارم.وقتي او حبيب من شد ديگر من گوش او هستم كه مي شنود، چشم او هستم كه مي بيند و زبان او هستم كه سخن مي گويد.من دست او هستم كه به وسيله ي آن نيرومند است و پاي او هستم كه راه مي رود."
يعني در هر كاري توجه و عنايت من شامل حال او مي شود حال اگر مرا بخواند اجابت مي كنم و اگر طلب كند به او خواهم داد.
دوست عزيز اميدوارم در سايه سار لطف الهي به حاجات شرعي و قلبي خود دست يابي و در ركاب امام زمان، يار و ياور او باشي.
التماس دعا
